Mostrando entradas con la etiqueta Exposiciones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Exposiciones. Mostrar todas las entradas

PARC DES ATELIERS Frank O Ghery

clip_image00224_thumb2

El Parc des Ateliers en Arles desarrollará un parque temático con propósitos múltiples culturales, creando un campus y un jardín publico en el centro de la ciudad y proveyendo múltiples infraestructuras para actividades y exposiciones además de actividades formativas y facilidades y residencia a artistas.

La exposición, creación , estudio y preservación de la fotografía y las imágenes en movimiento serán el corazón del proyecto. Mientras que la educación, creatividad e innovación, transmisión de información profesional y interacción social serán las esenciales características del Parc des Ateliers.

clip_image00226_thumb4

clip_image00228_thumb5

Parc Des Ateliers Masterplan

The masterplan explores advanced sustainable approaches to site planning and design.

Pedestrian movement—and interaction between elements of the Parc des Ateliers and the City of Arles—will be promoted by lush landscaping throughout the site. These rich gardens will mitigate the impact of the Mistral, and water—an ever-present element of the

Camargue—will be integrated throughout the site.

Four buildings gathered around a garden courtyard form the LUMA Foundation Campus: the Mécanique Générale, the Grande Halle, the Forges, and the LUMA Foundation building.

Over the past year many schemes for the design of the LUMA Foundation have been developed and discussed. The current models are a work-in-progress.

The LUMA Foundation is “a collection of parts as film is a collection of cut scenes.” The Foundation will act as an incubator for the arts and as a field station for the moving image.

The programming and architecture of LUMA allow for improvisation, providing a variety of opportunities for interaction and exchange. Designed as a permanent think-tank, LUMA will at times host international cross-disciplinary encounters in the form of conferences and ongoing discussion groups.

clip_image00232_thumb1

clip_image00230_thumb   Material formado por aluminio reciclado compactado           

clip_image006_thumbclip_image008_thumbclip_image010_thumbclip_image012_thumb1clip_image014_thumbclip_image016_thumbclip_image018_thumbclip_image020_thumbclip_image022_thumb

En la presentación estaban parte de las maquetas experimentales realizadas por Ghery para llevar a cavo el proyecto. El acto conto con la presencia de Kazuyo Sejima.

+Información en Jmmag

En la foto final Frank O Ghery con el editor de CREACTIVISTAS, Jmmag.

clip_image024_thumb2       clip_image004_thumb1

NOW Interviews

Frank Gehry interviewed by Hans Ulrich Obrist at the Venice Architecture Biennale 2010. Produced by the Institute of the 21st Century with support from ForYourArt, The Kayne Foundation, Brenda R. Potter, Catherine and Jeffrey Soros

Biennale Works in progress

clip_image00216_thumb3

ESPACIOS EXPOSITIVOS: Arsenal | Giardini | Ca¨Giustinian

Que es el contenido sin el continente. El resultado de 25 años de organización del bienal de arquitectura y mas de un siglo de arte contemporáneo es motivo de la presentación de“Trabajo en progreso”: la inauguración de la reciente restauración de la Sala delle Colonne, la New Biennale Library ASAC, la renovación del Arsenal y un proyecto de ampliación y continuidad de restauración de toda la zona portuaria. Además de todo ello la propia ciudad es un foco de utilización de espacios para una amplia gama de eventos colaterales que cada año son mas ambiciosos y que generan un camino o recorrido por toda la ciudad y sus islas cercanas.

The Director of the 12th Intl. Architecture Exhibition of the Venice Biennale, Kazuyo Sejima, during a survey of the Arsenale exhibition venue

Dopo una serie di Biennali affidate a eminenti critici o storici, questo Settore è nuovamente affidato a un architetto, Kazuyo Sejima. Prima donna a dirigere la Biennale Architettura, il 17 maggio 2010 Sejima è stata insignita del prestigioso Pritzker Architecture Prize (insieme a Ryue Nishizawa).

clip_image00212_thumb2

clip_image00214_thumb3

clip_image00218_thumb3

Gaggiandre / Arsenale 2010_Photo: Giulio Squillacciotti_Courtesy: la Biennale di Venezia

clip_image00220_thumb2

Ca’ Giustinian, Headquarters of la Biennale di Venezia 2010 Photo: Giulio Squillacciotti, Courtesy: la Biennale di Venezia

clip_image00222_thumb2

Palazzo delle Esposizioni, Giardini della Biennale 2010 Photo: Giulio Squillacciotti Courtesy: la Biennale di Venezia

NOW Interviews

Il Presidente della Biennale di Venezia, Paolo Baratta, intervistato da Hans Ulrich Obrist nell'ambito della Biennale Architettura.

Il Presidente della Biennale di Venezia, Paolo Baratta, intervistato da Hans Ulrich Obrist per il progetto NOW Interviews. Produced by the Institute of the 21st Century with support from ForYourArt, The Kayne Foundation, Brenda R. Potter, Catharine and Jeffrey Soros

Kibutz: arquitectura sin precedentes

image

Pabellón de Israel: Bienal de Arquitectura de Venecia 2010

Una colección grafica de Kibutz están amontonadas en tacos en todo el pabellón. Cuando pasas junto a uno de ellos puedes desprender con facilidad y cortar el ultimo y llevártelo. La mayoría son fotos aéreas de estas singulares construcciones que aun son unas grandes desconocidas pero que han marcado un concepto nuevo tanto de convivencia como de colonización.

A lo largo de muchos años y tras conocer en diferentes momentos a israelitas, algunos de ellos me dijeron que habían vivido en este tipo de comunidad. En algunos casos, hijos huérfanos de la guerra eran acogidos como un hijo mas. En otros, expatriados, volvían a la tierra de origen de sus antepasados y hacían labores de voluntariado. Me decían que ellos sabían que tenían allí a su familia y que así lo consideraban. Algunos viajaban por el mundo haciendo honor a sus antepasados nómadas. Desde EEUU a las altas montañas del Tíbet, en cualquier lugar, muchos de ellos tienen un referente comunitario de convivencia.

image

A Passover Seder in the dining hall, Kibbutz Mishmar HaEmek, 1953
[Photo: Tim Gidal, courtesy of The Israel Museum, Jerusalem]

A mi modo de ver la introducción de esta temática en una bienal de arquitectura es muy acertada, aunque después del sondeo que efectué entre arquitectos que lo han visitado no siempre es comprendida la intencion. En realidad no creo que un pueblo tan democrático y libre como es el israelita pueda plantear modelos arcaicos de comuna socialista. Se trata por tanto de introducir en el debate de los modelos ordenados de vida, cuanto de sustento debe tener la propiedad privada y las alternativas siempre sanas de comprobar otros modelos. No se trata por tanto de crear un modelo ideal sino el propio factor diverso que debería existir en planeamiento futuro.

image

A welcoming of a group of youth from Germany beside the dining hall,
Kibbutz Ein Harod, 1934; architect: Richard Kauffmann

Por otro lado el modelo no deja de ser un laboratorio. No es de extrañar que el factor agrícola urbano sea una temática muy redundante durante la bienal.

Un kibutz[1] (voz con plural invariable,[2] procedente del hebreo: קיבוץ, "agrupación") es una comuna agrícola israelí.

image

Aerial view of Moshav Nahalal, 1960s; architect: Richard Kauffmann

Aunque existen empresas colectivas en otros países, en ninguno de ellos las comunas voluntarias han desempeñado el importante papel que los kibutz han supuesto en Israel; de hecho, los kibutz fueron esenciales para la creación del Estado de Israel. Son un experimento de carácter único y parte de uno de los movimientos comunales más importantes de la historia. Fueron fundados en un momento en el que la agricultura independiente no era práctica. Forzados por la necesidad a desarrollar un tipo de vida comunal e inspirados por su propia ideología sionista socialista, los miembros del kibutz desarrollaron un modo de vida comunal que atrajo el interés de la opinión pública mundial. Los kibutz han durado varias generaciones como utopía comunitaria. Sin embargo hoy en día se vive un proceso de transformación en muchos de ellos.

image

Kibbutz Ein Harod, view in the 1930s

Es difícil explicar en pocas palabras lo que representa un kibbutz (kibbutzim, en plural) ya que en todo Israel existen más de cien y cada uno de ellos tiene su propia identidad. Tienen en común que se trata de un grupo organizado de personas que viven juntas en una comuna agrícola y su estilo de vida se basa en los principios del socialismo y del judaísmo laico, aunque también existen kibbutzim religiosos. Se trata de un fenómeno único que hizo mella en la opinión pública general y que tuvo una gran importancia en la creación del Estado de Israel.

image

Kibbutz Yagur, view ca. 1950 [ Photo: Ari Glas]

Un kibbutz lo forman entre unos 50 y 500 miembros que viven en común, se turnan los cargos y comparten las tareas. Aunque nacieron como comunidades meramente agrícolas, actualmente la mayoría posee alguna fábrica como fuente principal de ingresos o incluso un hotel. Este estilo de vida socialista, sin propiedad privada y donde todos dan y reciben por igual surgió de forma espontánea entre los jalutzim que llegaban a colonizar la tierra prometida.

image

La ideología inicial se basaba en :

Centralismo agrícola. Incluso se llegó a expulsar a los miembros que no querían estudiar agricultura.

No existencia de la propiedad privada. Al principio se compartía absolutamente todo, incluso la ropa interior. Actualmente pueden tener algunos bienes personales con la ayuda de una pequeña paga mensual.

Todo el trabajo del kibbutz debía ser realizado exclusivamente por sus miembros.

Recibían los salarios según sus necesidades o familia a mantener, independientemente de lo que cada uno aportaba o del cargo que cada uno tenía dentro de la comunidad.

Los cargos son rotativos y las decisiones se toman democráticamente.

Debido a diferentes factores, como pueden ser la crisis del estilo de vida socialista desde la caída del muro de Berlín, la baja rentabilidad de la agricultura, la necesidad de una vida más confortable.... los kibbutzim han sufrido un fuerte proceso de transformación a medida que ha habido cambios generacionales.


kibbutz Kfar Giladi fundado en 1916. Está situado en la Alta Galilea junto a la frontera libanesa.(http://www.kfar-giladi.co.il/)

Los miembros de Kfar Giladi se dedican a la agricultura (manzanas y aguacates principalmente, pero también se cultivan lychees, maíz, algodón, trigo y patatas) y ganadería (pollos y vacas lecheras). Los kibutzim han dado a Israel un elevado número de líderes militares, intelectuales y políticos.

También había una estupenda guardería donde los niños pasaban prácticamente todo el día y convivían con los padres sólo unas horas.

La realidad actual es que muchos jóvenes se van a vivir fuera del kibbutz después de hacer el ejército, aunque otro elevado porcentaje vuelve para quedarse definitivamente.

Hoy en día los kibbutz son más heterogéneos y también se encuentran extranjeros que van a vivir allí durante un tiempo, asalariados, inmigrantes y turistas.

image

Residential buildings, Kibbutz Tel Yosef, view in 1928; architect: Richard Kauffmann

Surgimiento

En 1909 un grupo de judíos rusos que llegaron a Israel con la segunda gran ola inmigratoria (Aliá o Aliyá) , después del fracaso de la revolución de 1905, fundaron Degania, el primer kibutz.

image

Residential buildings under construction, an unidentified kibbutz, view in the 1940s

Ideología

Se inspiraron sobre todo en la ideas de retorno a la tierra de Aarón David Gordon y el Sionismo Socialista de Dov Ber Borojov y Sirkin. Gordon, inspirado a su vez por Tolstoi, insistía en que un pueblo no puede ser libre si no produce su sustento por sí mismo, empezando por la producción agrícola. Los judíos no se habían dedicado a la agricultura desde el comienzo de la segunda Diáspora, luego de la destrucción del Segundo Templo. En Europa, los oficios agrícolas les estaban prohibidos, y donde no lo estaban, no eran prácticos, ya que los judíos eran frecuentemente expulsados de sus países o regiones y el trabajo agrícola requiere un alto grado de arraigo. Por lo tanto, los judíos se dedicaron principalmente al comercio. En opinión de Gordon, la redención del pueblo judío, debía pasar necesariamente, no por la formación de un Estado o el retorno a la tierra de Israel, sino sobre todo, por el retorno a la actividad agrícola. Borojov a su vez, afirmaba que la revolución marxista podría darse en el pueblo judío, sólo una vez que en su propio Estado, los judíos pudieran ocupar todos los estadios de la pirámide productiva. La pirámide productiva normal en aquellos tiempos tenía por base a la mayor parte de la población dedicada la actividad agrícola, en el medio un grupo menor en la actividad industrial y en la punta un grupo más pequeño aún, dedicado la producción de servicios. En el caso del pueblo judío la pirámide estaba invertida, y según Borojov, era necesario normalizarla para poder llevar a cabo la revolución. La actividad agrícola de los kibutz era vista por sus miembros, influidos profundamente por la ideología sionista socialista, como un paso necesario hacia la revolución del proletariado.

image

An evening at the members’ club, Kibbutz Brur Hayil, 1968 [ Photo: Micha Bar-Am]

Postulados básicos de los kibutz
  • Centralidad del trabajo agrícola. En las primeras épocas se llegó a situaciones extremas, se echó a miembros de los kibutz que no querían estudiar agricultura y preferían dedicarse a otras cosas. Sin embargo, con los años se fueron ampliando las opciones, hoy en día los kibutz que sobreviven como Kibutz tradicionales, que siguen manteniendo en parte los demás postulados, son en su mayoría aquellos que levantaron industrias exitosas, como es el caso de Jatzerim y su industria internacional de tecnología de riego.
  • Propiedad colectiva. Tanto los medios de producción como los servicios y demás bienes pertenecen a todos los miembros. En un principio se llegaron a situaciones extremas en algunos kibutz en los que hasta la ropa interior era compartida, y surgían todo tipo de discusiones a causa de miembros que habían recibido regalos de fuera del kibutz. Pero poco después se les permitió a los miembros tener ciertos bienes personales y se les pasó a entregar un presupuesto mensual para gastos de índole personal.
  • Trabajo propio. Para evitar la plusvalía, los miembros del kibutz debían ser los dueños de los medios de producción y también los que aportaran la fuerza de trabajo. En los primeros años esto llegó a generar choques entre los kibutz y el gobierno de David Ben Gurión, ya que los kibutz se negaban a ser una fuente de trabajo para los no habitantes del kibutz. Hoy en día casi todos los kibutz tienen trabajadores asalariados externos al kibutz, incluyendo trabajadores extranjeros tailandeses con condiciones de trabajo que ningún miembro del kibutz estaría dispuesto a aceptar. [cita requerida]
  • Salarios Igualitarios. Tanto los salarios para gastos personales como los demás recursos, se distribuyen entre los miembros del kibutz según la pauta de "cada cual otorga según sus posibilidades y recibe según sus necesidades". No importa si el miembro es el Mazkir del kibutz (Secretario General), el que lava la vajilla, o un jubilado, todos reciben en proporción a la cantidad de hijos a mantener u otros indicadores de sus necesidades (Por supuesto que esto no se aplica para los trabajadores externos). En algunos casos también se les da preferencia a los miembros con más Vetek (antigüedad) en el kibutz.
  • Rotación de los puestos. Se considera muy importante que los altos puestos del kibutz roten entre varios miembros.
  • Decisiones democráticas. Las decisiones importantes, incluyendo todo lo concerniente a cambios en los postulados o su aplicación, deben ser tomadas por la asamblea de miembros, en la que pueden participar todos los miembros que así lo deseen.
  • Judaísmo secular cultural. Si bien hay unos pocos kibutz religiosos, la mayoría de los kibutz siguen una línea secular cultural, y enfatizan los significados agrícolas, comunitarios y socialistas de las distintas festividades judías por encima de su valor como conectores entre Dios y el hombre o rectoras de la vida judía. Aunque hoy en día ya no tiene la misma fuerza, los kibutz tienen su propia Hagada de Pésaj. La fiesta de Shavuot, es una de las fiestas centrales en los kibutz, especialmente pintoresca, en la que se realza su papel como fiesta de la recolección, y los trabajadores de cada sección del campo ofrecen los primeros frutos de la temporada para agasajar a todos los miembros. La línea secular de los kibutz es aún más marcada en los kibutz asociados tradicionalmente con el Kibutz Artzí y Hashomer Hatzair.
    image

    The abandoned dining hall in the communist kibbutz Yad Hannah, 2010;
    architect: Israel Gudovitch [ Photo: Yuval Yasky]

    Aportes al país

    En los primeros años los kibutz cumplieron un papel central en el desarrollo de la economía del país, produciendo una parte importante de las exportaciones del mismo. Mientras que la importación de productos agrícolas aún no era viable en los primeros años, los kibutz suplieron en forma casi exclusiva, las necesidades del país en esa área. También cumplieron un papel importante en la colonización de la tierra y en la defensa de las fronteras. Asimismo, fueron centros de absorción y adaptación para muchos inmigrantes.

    Los kibutz han dado a Israel un número desproporcionadamente elevado de sus líderes militares, intelectuales, y políticos. Aunque el movimiento del kibutz nunca supuso más del 4% de la población israelí.

    Cambios

    Con el correr de los años las Fuerzas de Defensa de Israel fueron tomando el control de la defensa del país incluyendo aquellas tareas que hasta entonces realizaban los kibutz. Con la creación de límites fijos el papel de los kibutz como colonizadores perdió importancia, si bien se conservó su rol como centros de colonización y desarrollo en el desierto del Néguev y en Galilea, y luego de la Guerra de los Seis Días también en Cisjordania y el Golán. La absorción de nuevos inmigrantes fue pasando cada vez más a las ciudades. El papel de la producción agrícola fue perdiendo lugar, ya que se fue haciendo más barato y viable importar productos del exterior. En 1977 Menájem Beguin sube al poder con su partido Likud, derrotando por primera vez al laborismo, partido que apoyaba fuertemente a los kibutz. Begin retiró parte importante del apoyo del Estado a los kibutz, generando así una crisis que sigue hasta el día de hoy.

    Hoy en día la gran mayoría de los kibutz están pasando por un proceso de transformación que incluye en mayor o menor grado, la privatización de los medios de producción y los servicios del kibutz, implementación más extensiva de la propiedad privada y el salario diferencial.

    image

    Extension plan for Kibbutz Mishmar David, 2004; architect: Ilan Eisen

    Comunas y kibutz urbanos

    Una de las respuestas a la crisis en los kibutz son las comunas o kibutz urbanos. El primer kibutz urbano fue levantado en Beit Shemesh. Los movimientos juveniles asociados con el sionismo socialista solían mandar a sus miembros a trabajar en forma voluntaria un año (Shnat Sherut) en algún kibutz, antes del servicio militar. Sin embargo, desde hace algunos años Hanoar Haoved VeHalomed, el más grande de estos movimientos, comenzó a utilizar ese año para formar comunas en las ciudades en lugar de mandar a los jóvenes al kibutz. Estas comunas dejan de lado el concepto de trabajo agrícola, y se dedican a la educación y al trabajo social con los sectores débiles de la sociedad. Los movimientos como Majanot Haolim, Habonim Dror y Hashomer Hatzair han seguido su ejemplo.

    image

    image
    Miscelánea
  • Durante muchos años se acostumbró que los niños del kibutz vivieran todos juntos, separados de sus padres, en la casa de los niños. Esta costumbre que fue considerada como un rasgo distintivo de los kibutz, nunca se llevó a cabo en Degania, el primer Kibutz. Hoy en día, los niños viven con sus padres en todos los kibutz.
  • Uno de los principales problemas del kibutz es el de la deserción de los jóvenes. Para los padres y abuelos los kibutz fueron un desafío y un acto de rebeldía, sin embargo para los nacidos en el kibutz la independencia y el crecimiento personal pasa por dejar a los padres y a la pequeña comunidad del kibutz para irse a la ciudad.
  • Hubo un gran cisma en los kibutz por el apoyo de sus miembros a Trotsky o Stalin. Muchos kibutz se dividieron en dos, quedando familias divididas de un lado y del otro. Hoy en día esto se recuerda como una de las luchas más fútiles dentro de los kibutz, ejemplo de un error en el que no hay que volver a caer.
  • Las principales agrupaciones de kibutz, Hakibutz Hartzi y el Takam (la unión de las dos facciones mencionadas en el punto anterior), se unieron en un único movimiento.
  • David Ben Gurión pasó los últimos años de su vida en el kibutz Sde Boker, situado en el corazón del Néguev, para dar el ejemplo personal en su proyecto de colonizar y hacer florecer dicho desierto. Allí se encuentra su tumba.
    Evolución

    Panorama del kibutz Barkai, en la región Uadi Ara.

    Año Población Número de kibutz

    1910 10 1

    1920 805 12

    1930 3.900 29

    1940 26.554 82

    1950 66.708 214

    1960 77.950 229

    1970 85.110 229

    1980 111.200 255

    1990 125.100 270

    2001 115.500 267

    image
    Referencias
  • Real Academia Española (2001). «kibutz» (en español). Diccionario de la lengua española. Madrid: Santillana. Consultado el 26 de agosto de 2010.
  • Real Academia Española (2005). «kibutz» (en español). Diccionario panhispánico de dudas. Madrid: Santillana. Consultado el 26 de agosto de 2010. «Es invariable en plural, pues el añadido de una -s (*kibutzs) conformaría una secuencia impronunciable en español (...). No deben aplicarse en español reglas morfológicas de otras lenguas, por lo que no se admite el plural *kibutzim, que presenta la terminación propia del hebreo para formar el plural de los sustantivos masculinos.».
    image
    Véase también
  • Sionismo socialista
  • Anarquismo judío
  • Comunalismo religioso
  • Cooperativismo
    Enlaces externos
  • Colabora en Commons. Wikimedia Commons alberga contenido multimedia sobre Kibutz. Commons
  • Página oficial del movimiento kibutz (en inglés).
  • Página del Ministerio israelí de Asuntos Exteriores sobre los kibutz (en inglés).
  • Entrevista con Gary Brenner y Jo-Ann Mort sobre los kibutz en la sociedad israelí (en inglés).
  • Institute for Advanced Strategic and Political Studies (en inglés).
  • La utopía del kibutz posible

    image

    Fuentes:

    http://es.wikipedia.org/wiki/Kibutz

    Oficial Movimiento

    http://www.kibbutz.org.il/eng/

    Voluntarios

    http://www.kibbutzvolunteer.com/

    Book
    Chief editor: Galia Bar Or
    Associate editor: Yuval Yasky
    Design and production: Michael Gordon
    Hebrew text editing and translation:
    Daphna Raz
    English text editing and translation:
    Richard Flantz
    Additional English translations:
    Daria Kassovsky, Uri Bruck, Arlene
    and Jerry Aviram, Shira Szabo
    Graphic execution: Tom Kuris
    Pre-press and printing: Top-Print, Tel Aviv
    Binding: Keterpress Enterprises, Jerusalem
    © 2010, all rights reserved

     

    Escribe aquí la descripción del vídeo
  • El Arca: semillas antiguas de nuevas culturas. Grecia / “The Ark. Old Seeds for New Cultures”

    01 plan
    Bienal de Venecia, Pabellón de Grecia.

    Curators: Phoebe Giannisi, Zissis Kotionis

    El mayor significado de la palabra griega antigua para la actividad de la construcción, ktisis, es "la escarda, la preparación del suelo para la siembra, la plantación ", mientras que los significados de « fundación » y « construcción » son posteriores.
    Siembra y Construcción introducen desde el principio una doble función para la arquitectura como la actividad de la organización ambos del espacio en los edificios, también, de espacios abiertos y naturales. Por medio del presente proyecto, el pabellón de Grecia vuelve a introducir en las prácticas contemporáneas de los espacios arquitectónicos de la cultura en su doble acepción, de la agricultura y de la civilización. "La gente se reúne dentro de la cultura".

    Commissioners- Curators: Phoebe Giannisi, Zissis Kotionis
    The oldest meaning of the ancient greek word for the activity of building, ktisis, is “weeding, preparation of the soil for sowing, planting“, while the meanings of ‘foundation’ and ‘construction’ are subsequent.
    Sowing and Construction introduce at the outset a dual function for architecture as the activity of organizingboth buildings in space and, also, of open, natural spaces. By means of the present project, we seekto reintroduce into contemporary architectural practices the spaces of culture in its double meaning, of agriculture and of civilization. “People meet within culture”.
    The economic crisis under way in Greece and in Europe is simultaneously a crisis of production and ofemployment and, overall, a crisis of human performativity within metropolitan and, indeed, any manmade environments. Beyond the bounds of the metropolis, the agricultural sector is also undergoing a crisis after the collapse of mechanized monocultures and of the European subsidies. The crisis in agriculture affects the availability and quality of nutrition. At the same time, the harsh conditions of the economic crisis in the cities turn all heads to the countryside and to the land available, which thus assumes the value of vital resource with the potential of providing employment, quality of living, alternative structuring of production and of motivating networking, the forming of communities and the development of communal living practices.

    02 section
    The responsibility of architecture goes beyond the bounds of the constructed edifice. It is being defined anew as a set of practices for the planning and management of land spaces. Land is tantamount to cultivation: cultivation of seeds and plants but also of civilisation, interconnections, communication and exchange.
    The architecture of cultivations, landscaping, the determination of performativity within given spatial fields, all these derive from the software programs which we designate as seeds and, generally, as biogenetic plant material.
    The project of the ‘Ark’ attempts to point out, synaesthetically, the relation between, on the one hand, the biogenetic plant material and the seeds which are cultivated and, on the other, the kind of landscape in which we live and the way(s) in which we are metabolised. Metabolism itself is not a biological but a cultural process. The deterioration of nutrition is synonymous with the deterioration of memory and of history which, in the case of Greece, is rich both in terms of diversity and temporal continuity.
    The Ark which settles on the Pavilion of Greece becomes a condenser – a bank of seeds as well as a field of exchange of both information and plant-seeding material. In addition, the Ark is a lodging and a kitchen, a space where food is produced out of seeds. Eating brings people together and architecture frames this intimacy. The seeds, plants and fruit are gathered, bearing evidence to the rich Greek biodiversity.
    The responsibility of showcasing, preserving and restoring the biodiversity within the contemporary urban-agricultural space, is symbolically taken up by the creation and operation of the greek Ark of seeds-come-kitchen, at the 12th architecture Biennale of Venice.

    03 plan b
    En realidad el eje temático de toda la Bienal bien podría parecer un reencuentro de la arquitectura con aquello que parece olvidado, dándole el protagonismo a la propia creación natural de la tierra madre.

    08 photo A

    La crisis económica en curso en Grecia y en Europa es a la vez una crisis de producción y de empleo y, en general, una crisis de la performatividad humanos en el territorio metropolitano y, de hecho, cualquier hecho por el hombre en sus entornos. Más allá de los límites de la metrópoli, el sector agrícola también está experimentando una crisis tras el colapso de los monocultivos mecanizados y de las subvenciones europeas. La crisis en la agricultura afecta la disponibilidad y calidad de la nutrición.
    Al mismo tiempo, las duras condiciones de los derechos económicos de la
    crisis en las ciudades a su vez de las zonas rurales y las tierras disponibles, que de este modo asume el valor de los recursos vitales con el potencial de proporcionar empleo, la calidad de vida, alternativas de estructuración de producción y de motivar la creación de redes, la formación de comunidades y el desarrollo de prácticas comunitarias de vida.

    DESCRIPTION AND FUNCTION OF GREEK PAVILION
    THE ARK
    The concept is introduced of a movable bank of biogenetic plant material (seeds, plants, fruit) which has been collected through networking. The movable seed bank is recommended as an exemplary tool of know-how and information which can be effectively incorporated in the flexible models of metropolitan plant cultivation, inside cities and at their outskirts. A movable repository of greek biogenetic plant material is constructed, henceforth to be designated as’ the Ark’. The Ark has its own specific architecture and its program allows for the archiving and storing of seeds and the production of food.
    This is a wooden construction 12 meters in length, 1.70 m. at its maximum width and 3.30m in height, which can accommodate visitors and can be dismantled and reassembled elsewhere. It is made out of planks, beams, and flat pieces of plywood. In the Ark’s interior, the seed and plant bank is complemented by the installation of a small lodging with a kitchen area. The production of food from the Ark’s store/archive, allows for the exhibition space to be occupied by humans in a lively and interactive manner.
    Ark and Installation design: Phoebe Giannisi, Zissis KotionisIn the interior of the Ark is hosted the archive of biogenetic plant material (seeds, fruit, plants) in special cases (glass jars, buckets, plates et al.) The collection will be placed in the Ark according to thematic
    units such as the following: Nutritional (grains, peas and beans etc), Therapeutic, Decorative, Aphrodisiac, Euphoric, Deadly/Poisonous
    Chief researcher and collector of seeds and plants for the Ark: Orestis Davias, biologist.
    IMAGES OF HUMANS
    Projection on a monitor, in the main pace of the Ark, of a video documentary on contemporary agricultural life in rural Greece and on those alternative cultures which contribute to biodiversity and to the showcasing of old biogenetic plant material. The production of the documentary necessitates filming in rural Greece, archival research and studio processing (montage etc).
    Documentary production: Yannis Isidorou, video artist
    IMAGES OF LANDSCAPES
    Exhibition of processed photographs of agricultural landscapes of Greece. The production of the visual material has resulted from archival research of aerial photography, private collections, in situ photographs and from digital processing, printing and laying out of the images in the exhibition space.
    Photographic exhibition design: Kostas Manolidis, architect
    SELF SUFFICIENCY GUIDE
    A printed guide (posters 70X100), for food self sufficiency of the urban inhabitors.
    Design by Alexandros Psychoulis, visual artist
    SEED OFFERING PERFORMANCE
    Maria Papadimitriou, visual artist
    CATALOGUE
    Design: Michalis Paparounis, publisher
    Editors: Phoebe Giannisi, Katerina Iliopoulou, Zissis Kotionis
    Advisers for visual material: Phoebe Giannisi, Maria Papadimitriou
    Translator: Konstantinos Matsoukas
    12 photo E

    El proyecto del "Arca" trata de señalar, la relación entre, por un lado, la material vegetal biogenéticos y las semillas que se cultivan y, por otra, el tipo de paisaje en que vivimos y la forma en el que se metabolizan. Metabolismo en sí no es un concepto biológico, sino un proceso cultural. El deterioro de la nutrición es sinónimo de deterioro de la memoria y de la historia que, en el caso de Grecia, es rica tanto en términos de diversidad y continuidad temporal.

    EL ARCA
    El concepto se introduce de un banco de muebles de material vegetal biogenética (semillas, plantas, frutas), que ha sido recogidos a través de redes. El banco de semillas del mueble se recomienda como una herramienta de ejemplares de
    conocimientos e información que puede ser efectivamente incorporadas a los modelos flexibles de la zona metropolitana cultivo de plantas, dentro de las ciudades y en sus alrededores. Un repositorio de muebles griego material vegetal biogenéticos
    se construye, a partir de ahora para ser designado como "el Arca". El Arca tiene su propia arquitectura específica y su programa permite el archivo y almacenamiento de semillas y la producción de alimentos.

    13 photo F

    MANIFEST
    1. Ground Architecture is not merely the erecting of buildings. Architecture is activating a vital space for man and his actions. The landscape and the countryside are as much its field of application as buildings and the city. Space, whether open or enclosed, urban or rural, is given form by creating and inhabiting.
    The original actions of giving form take place in relation to the ground: laying a foundation and weeding, construction and cultivation (Heidegger, Casevitz). In the Indo-European languages, to ‘weed’, ‘cultivate’, ‘found’, ‘erect’, ‘cohabit’ derive from a common etymological root. The same word lies behind the activities which civilize space and, in parallel, create the human community (Detienne). As a result, the human ground in its totality is the field which architecture ought to manage, doing away with the demarcation between city and country and even more so today, with the new conditions of metropolitan habitats in the post-industrial period.
    2. Networking In the contemporary conditions of metropolitan habitation, cultivation is reintroduced into urban spaces in snatches of sowing: urban plots on rooftops, verandahs or communal orchardgarden, and likewise with the extended grounds of the diffuse metropolitan surrounds. The interweaving of cultivations into urban space reintroduces the earth into the city creating a new regime of self-sufficiency.
    Simultaneously, the countryside incorporates the city through the condition of global communicational networking. The insinuation of the soil into the cityscape and of communications into the country side does away with the demarcation between urban and rural. Inhabiting the countryside, today, does not preclude participation in global developments, thanks to electronic communication networks. It is possible for new collectivities to arise which connect small, spatially determined communities with international communities of common political agendas, ideas and practices, thus building new levels of information, circulation and exchange. (M. Hardt & A. Negri)
    3. Pollination The economic crisis, ultimately, is a crisis of the model of economic development and of the continual optimization within the limited global scale. The responsibility of architecture, like that of every other cognitive practice, is situated today in the relation between optimization and restriction, production and communicational performativity. Today, the sector of agriculture and rural space in general, are defined as follows: production in the direction of sustainability and performativity in the direction of
    new options in re-inhabiting the countryside. Today, it is becoming possible to conceptualize a paradigm shift: in the world of bees, the production of honey is less important than pollination. The bees’ fluttering from flower to flower, occasioned by production and accumulation, is what makes possible the perennial reproduction of the world we live in. (Cohn-Bendit)
    4. Distribution Just as, at the level of digital information there is an ongoing global exchange and just as, in order for knowledge to remain alive and bear fruit, it has to constantly circulate and be the object of exchange, so have seeds been objects of circulation and exchange, throughout the time of the earth and of agriculture, from Neolithic times to the present. The development and spread of agriculture was based on the transport and re-sowing of seeds on new ground. The distribution and circulation of the seed (rather than its storage in international storehouses under patriarchal control) is the only means for its safekeeping. Through its natural transport by means of the air, the sea or birds (Gunn and Dennis) and the human version of the same, through commerce, seafaring or exchange, the seed circulates, is imported, grows wild or is cultivated, modifies and adapts, remains alive, shapes space and reestablishes the food- chain.

    Esta es una construcción de madera de 12 metros de longitud, 1,70 m. en su ancho máximo y 3.30m de altura, que pueden alojar a los visitantes y puede ser desmantelado y vuelto a montar en otro lugar. Está hecho de tablones, vigas y piezas planas de madera contrachapada. En el interior del Arca, la semilla y el banco central se complementa mediante la instalación de una pequeña casa rural con un área de cocina. La producción de alimentos procedentes del Arca almacén / archivo, permite el espacio expositivo para ser ocupado por seres humanos en una animada e interactiva manera.

    Arca y el diseño de instalación: Giannisi Phoebe, Zissis Kotionis

    04 perspective

    5. Regional specificity In the seed’s genetic program is contained the entire process of its transformation.
    Nature as development, evolution and unfolding (Heidegger), as the being’s continual modification, all this is inscribed in the seed, with the particular environment of its cultivation as a cofactor in the evolution of its species. The seed embodies regional specificity, it encapsulates adaptation to the particular and the specific: soil, climate, geographic milieu, competition for survival with the rest of the contenders for the particular niche, vegetative or not, all these modify the plant giving the specific variety contained in the seed. Local varieties, wild or domesticated, are preserved in situ, in their natural environment and express the richness of the place and its natural and cultural history.
    6. Diversity The more the importation and the beginning of the cultivation of a seed is reminiscent of a particular historical moment (e.g. Neolithic cultivations, colonization of America and distribution in Europe of the new species found etc.) the more its continued cultivation, connected to the place, shows up the selection of the plant as part of the culture superstructure of the locale. Its different uses (nutrition, cure, decoration, worship, pharmaceutics – euphoric, aphrodisiac or poisonous) are intrinsic in and expressive of the cultural specificity which a locale has historically developed. A plant’s extinction implies the disappearance not only of its particular use, but of part of the local cultural history. The domination of monocultures, the monopolies of new hybrid seeds, is equal to a diminution of freedom (Raj Patel, Vandana Shiva): it detracts from a place valuable aspects of its nutritional memory, among other kinds
    – testimonials preserved through collective will and practices across large spans of time.

    7. Metabolism The removal of memory as the removal of cultural freedom, introduces the concomitant aspect of cultivation as civilization. Land cultivation is not civilization just by virtue of weeding and leveling and changing wild nature into land tamed by man. Land cultivation is a cultural practice also, because it relates to choices about the use of particular plant products by the community or by some members thereof. So then, a particular culture of cultivation (which is variable according to place, period, social context) is the culture of nutrition, decoration or pharmacology, and, as such, is unavoidably an expression of the cultural Imaginary that relates to the body or the spirit and their functions. The landscaping of
    the earth, is simultaneously a landscaping of human metabolism with specific special traits; it is a material creation and offering (of the plants and their products) which contributes to all aspects of human habitation, starting with that of feeding and ending with that of dying.
    8. Hedonism The diversity of species and of their uses is important as are the ways and means of cultivation, in the reintroduction to the hedonistic approach to life (Epicure) through different parameters of time and of quality. For a large part of the human population, especially those residing in the Western world, hedonism today is connected to the quantity and the speed (Virilio) of the consumption of goods, especially lifestyle goods. The time of mandatory consumption is short. Man hurriedly guzzles bought goods to do with entertainment or personal aggrandizement. Seeds and cultivation remind us of pleasure
    as waiting and as duration. The annual cycle of the seasons, the cyclic alternation of periods with the activities appropriate to each, plant again human beings in the earth as one among other members of global life, of the pain and pleasure therein. The hedonism of deceleration (Kundera) throws in doubt the competitive paradigm of Western society, the financial and political model of continuous development.

    9. Cohabitation Apart from war (Heraclites), friendship can also be a first principle (Empedocles). If in Darwinian evolution, antagonism is what determines the viability of a species, today a symbiotic conception of evolution has also been posited (Margulis). The means determine the manner, and biological crops where the land is allowed to lay fallow and where more than one species may be partnered in a single cultivation, can be viewed as a model of coexistence in the world of different life-forms. A companionship of plants in a single crop: the species feed in tandem, they draw nutrients from the same source, the soil, and the differences in the way they metabolize them, improve not only that same soil in which
    they are rooted but also the yield and form of each of them separately. It is imperative that man’s assimilation into the landscape with its live species is seen in terms of such companionship, based on mutual respect of the species (Haraway).
    10. Food-together Human cohabitation entails the preparation and consumption of food. The shared meal founds the human community. The etymological meaning of com-panion-ship, is literally ‘breadtogether’ (Haraway). People meet around food and the offering of food. They meet among themselves, with the rest of the living creatures and, through these, with the earth. The seed is consumed in companionship, the seed is cooked in common, the meal comes from the cultivation of the soil and it is culture in the sense of civilization and of memory. Through food, man comes in contact with the living landscape and its history. Τhe delight of food, as well as its cooking, are durable and repetitive pleasures, as is the discourse and the exchange during the shared meal. Ultimately, food, i.e. the seed, is the word and the word is the seed (Derrida). Only distribution can safeguard diversity and freedom, distribution is the only vigilance which institutes community. Distribution at an ecumenical level is the only solution for the issue of nutrition and the issue of the availability of natural resources, in general, to individuals and social groups, and across species.

    05 plan

    Βiography of the commissioners‐curators
    Phoebe Giannisi
    Born in Athens (1964), Phoebe Giannisi is an architect and a poet. After studying
    Architecture at the Technical University of Athens (1988), she received her PhD in
    « Langues, Histoire et Civilisations des Mondes Anciens » at the University of Lyon Lumière
    (1994). She is currently an Assistant Professor at the Department of
    Architecture of the University of Thessaly, Greece. She has published two books on
    ancient greek architecture and poetry poetics: Architecture grecque classique. La
    construction de la modernité (Flammarion, Paris: 2004, also in english and in german:
    co‐author Alexander Tzonis) and Récits des voies. Chants et cheminements en Grèce
    archaïque, (Jérôme Millon, Grenoble: 2006). She had also published four poetry
    books (Sea urchins, Athens: 1995, Ramazan, Athens: 1997, Loops, Nefeli, Athens:
    2005 and Homerica: Kedros, Athens: 2009). She is involved in public art practices
    (group Urban Void, i.e. Urban Void (Collective book), Athens: 2008.) Lastly, part of
    her artistic activity is poetic recitation done in situ as performance and recording.
    Selected exhibitions: Biennale Sao Paolo (Urban Void, 2007), Xe Biennale de Lyon
    (2009‐2010), Hungarian University of Fine Arts (Budapest 2010) (e‐mail: fogianni@arch.uth.gr).
    Zissis Kotionis
    PhD architect practicing in Greece. He is a Professor, Chairman of
    the Department of Architecture and Dean of the School of Engineering, University of
    Thessaly. He has published five books in Greek on architectural theory and urban
    studies: “The Question of Origin in the Work of D. Pikionis”(1998), “44 Stories of
    Architecture”(2001), “The Folly of Topos. Architecture in the Greek
    Landscape” (2004), “Where, is Athens” (2006), “Morphopoetics. Action in the
    Landscape” (2007). Projects and buildings of his architectural studio have been
    published and awarded in Greece and abroad. He is also involved in artistic
    performances and installations and in public art practices (group Urban Void).
    Selected exhibitions: Biennale of Venice (architecture) 2004, 2006, Biennale Sao
    Paolo (Urban Void, 2007), Biennale of Architecture, Krakow (1989), Mediterranean
    Biennale for young artists (Barcelona, 1989), Europan, Madrid (1993), Athens
    Biennale of Architecture (1995, 2002, 2006). (e‐mail: zikotion@uth.gr).
    Short Biography of the Participants
    Orestes Davias
    , born in Graz, Austria in 1964. Lives and works in Athens, Greece.
    Kostas Manolidis, born in Veroia, Greece, in 1965. Lives and works in Volos, Greece.
    Yannis Isidorou, born in 1969 in Peireus, Greece. Lives and works in Athens, Greece.
    Alexandros Psychoulis, born in Volos, Greece in 1966. Lives and works in Volos & in Athens, Greece.
    Maria Papadimitriou, born in Athens, Greece, in 1957. Lives and works in Volos and Athens.
    Collaborators:
    Ark Design: Zissis Kotionis, Phoebe Giannisi
    Ark Construction: Gavrilos Michalis
    Collection of Biogenetic plant material: Orestis Davias, biologist
    Layout of Exhibition of Agricultural Landscape: Kostas Manolidis, architect
    Video & sound installation: Yannis Isidorou, visual artist
    Information layout: Alexandros Psychoulis, visual artist
    Consultant for the Installation: Maria Papadimitriou, visual artist
    Catalogue editors: Phoebe Giannisi, Katerina Iliopoulou, Zissis Kotionis
    Catalogue Design : Michalis Paparounis, publisher
    Website design & development: Alexandros Psychoulis, George Kalaouzis
    Communications manager, Secretariat: Alexia Katsigera (alexiakatsigera@gmail.com)
    Assistants: Vasia Lyri, Thaleia Melissa, Artemis Nikolopoulou, Alina Orfanou, Nikos Platsas,
    Michalis Softas, Anna Vasof, Niovi Zarabouka

    ……………………………………………………………………………………………………………………..

    Ελληνική Συμμετοχή στη 12η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής Μπιενάλε της Βενετίας
    “Κιβωτός. Παλιοί Σπόροι για Νέες Καλλιέργειες”
    Εθνικοί Επίτροποι - Επιμελητές: Φοίβη Γιαννίση, Ζήσης Κοτιώνης
    Η κτίσις στην αρχαιότερη ετυμολογία της (ρίζα *κτι του ρήματος κτίζω) είναι «εκχέρσωσις,
    προετοιμασία του εδάφους, σπορά, φύτευση», ενώ αργότερα προστίθεται η σημασία της
    «ίδρυσης» και της «κατασκευής». Κατασκευή και Σπορά εισάγουν εξαρχής μία διπλή διάσταση
    της αρχιτεκτονικής, ως οργάνωσης του κτισμένου, αλλά και του ανοικτού, υπαίθριου χώρου. Με
    την πρόταση αυτή θέλουμε να επαναφέρουμε στις σύγχρονες αρχιτεκτονικές πρακτικές τους
    χώρους της καλλιέργειας (culture) με τις δύο εκδοχές του πολιτισμού και της γεωργίας. «Οι
    άνθρωποι συναντιούνται εντός της καλλιέργειας».
    Η οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα και ο Ευρωπαϊκός χώρος, είναι ταυτόχρονα κρίση
    της παραγωγής και της εργασίας και τελικά είναι κρίση της ανθρώπινης επιτελεστικότητας, μέσα
    στο μητροπολιτικό και, γενικά, στο ανθρωπογενές περιβάλλον. Πέρα από τα όρια της
    μητρόπολης, ο αγροτικός χώρος διέρχεται αυτή την κρίση μετά την κατάρρευση της
    εκμηχανισμένης γεωργίας των μονοκαλλιεργειών και των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Η κρίση του
    αγροτικού χώρου σχετίζεται με την δυνατότητα και την ποιότητα της διατροφής. Ταυτόχρονα οι
    σκληροί όροι βίωσης της οικονομικής κρίσης στην μητρόπολη στρέφουν τα βλέμματα στην
    ύπαιθρο, το διαθέσιμο ελεύθερο έδαφος, ως δυναμικό απόθεμα και υπόσχεση για εργασία,
    ποιότητα ζωής, εναλλακτική συγκρότηση της παραγωγής και για την δημιουργία κοινοτήτων,
    δικτύωσης και ανάπτυξης μέσω συμβιωτικών πρακτικών κατοίκησης.
    Η ευθύνη της αρχιτεκτονικής υπερβαίνει τα όρια του κτηριακού κελύφους. Ορίζεται εκ νέου ως
    σχεδιασμός και πρακτική διαχείρισης των εδαφών. Το έδαφος είναι καλλιέργεια: καλλιέργεια
    σπόρων και φυτών αλλά και καλλιέργεια πολιτισμού, συσχετίσεων, επικοινωνίας, ανταλλαγών. Η
    αρχιτεκτονική των καλλιεργειών, η μορφοποίηση των τοπίων, ο καθορισμός της
    επιτελεστικότητας εντός δεδομένων χωρικών πεδίων, κατάγονται από τα προγράμματα που
    ονομάζουμε σπόρους και εν γένει φυτογενετικό υλικό.
    Η πρόταση της «Κιβωτού» επιχειρεί να αναδείξει με συναισθητικό τρόπο (synaesthesia) την
    σχέση ανάμεσα στο φυτογενετικό υλικό και τους σπόρους που καλλιεργούνται, με το είδος του
    τοπίου μέσα στο οποίο ζούμε και τον τρόπο που μεταβολιζόμαστε. Ο ίδιος ο μεταβολισμός δεν
    είναι βιολογικό αλλά πολιτισμικό γεγονός. Η πτώχευση της διατροφής είναι συνώνυμη με την
    πτώχευση της μνήμης και της ιστορίας που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι πλούσια σε
    ποικιλία αλλά και σε βάθος χρόνου. Η κιβωτός που εγκαθίσταται στο ελληνικό περίπτερο γίνεται
    ένας πυκνωτής – αρχείο σπόρων και ταυτόχρονα ένα πεδίο ενημέρωσης και ανταλλαγής
    φυτογενετικού υλικού. Από την άλλη, η κιβωτός είναι ενα κατάλυμα και μία κουζίνα, χώρος
    μεταποίησης των σπόρων σε φαγητό. Η εστίαση φέρνει κοντά τους ανθρώπους και η
    αρχιτεκτονική συντάσσει αυτή την εγγύτητα. Οι σπόροι, τα φυτά και οι καρποί συσσωρεύονται
    αναδεικνύοντας την πλούσια ελληνική βιοποικιλότητα. Η ευθύνη ανάδειξης, διάσωσης και
    ολοκλήρωσης της βιοποικιλότητας μέσα στο σύγχρονο αγροτικό-μητροπολιτικό τοπίο,
    αναλαμβάνεται συμβολικά μέσα από την δημιουργία και λειτουργία της ελληνικής κιβωτού
    σπόρων-κουζίνας, στην 12η Διεθνή Έκθεση Αρχιτεκτονικής της Βενετίας.
    ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ
    Η ΚΙΒΩΤΟΣ
    Εισάγεται η ιδέα ενός μετακινούμενου αρχείου σπόρων, φυτών και φυτογενετικού υλικού το
    οποίο προκύπτει από συλλογή μέσω δικτύων. Το μετακινούμενο αρχείο σπόρων προτείνεται ως
    παραδειγματικό εργαλείο γνώσης και πληροφορίας, ικανό να συνδράμει παραδειγματικά και στα
    ευκίνητα μοντέλα μητροπολιτικής αγροκαλλιέργειας, τόσο εντός των πόλεων όσο και στις
    παρυφές τους. Κατασκευάζεται ένας κινούμενος αποθέτης ελληνικού φυτογενετικού υλικού στο
    εξής ονομαζόμενος «Κιβωτός». Η Κιβωτός έχει την δική της αρχιτεκτονική με πρόγραμμα που
    επιτρέπει την αρχειοθέτηση, την αποθήκευση σπόρων και φυτών καθώς και την παρασκευή
    φαγητού.
    Πρόκειται για ξύλινη κατασκευή διαστάσεων 12μ. μήκος, 2,70μ. μέγιστο πλάτος και 3,30 μ. ύψος,
    επισκέψιμη και λυόμενη ώστε να είναι δυνατή η επανεγκατάστασή της. Αποτελείται από τάβλες,
    δοκούς και επιφάνειες κόντρα πλακέ θαλάσσης. Στον εσωτερικό χώρο της κιβωτού το αρχείο
    φυτών και σπόρων συμπληρώνεται από την εγκατάσταση ενός μικρού καταλύματος με κουζίνα.
    Η παρασκευή φαγητού από την συλλογή-αρχείο της κιβωτού επιτρέπει την κατοίκηση του
    εκθεσιακού χώρου με δυναμικό–διαδραστικό τρόπο.
    Σχεδιασμός κιβωτού και εγκατάστασης: Φοίβη Γιαννίση, Ζήσης Κοτιώνης
    Στο εσωτερικό της Κιβωτού φιλοξενείται το αρχείο φυτογενετικού υλικού (σπόροι, καρποί,
    φυτά) σε ειδικές θήκες (υάλινα βάζα, κουβάδες, πιάτα κλπ). Η συλλογή θα τοποθετηθεί στην
    κιβωτό σε θεματικές ενότητες όπως παρακάτω:
    Διατροφικά (σιτηρά, όσπρια κλπ), Θεραπευτικά, Καλλωπιστικά, Αφροδισιακά, Ευφορικά,
    Θανάσιμα.
    Υπεύθυνος της έρευνας και της συλλογής σπόρων και φυτών για την κιβωτό είναι ο βιολόγος
    Ορέστης Δαβίας.
    ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
    Προβολή σε μόνιτορ στην κύρια αίθουσα της κιβωτού ενός βίντεο ντοκουμέντου με θέμα την
    σύγχρονη αγροτική ζωή στην Ελλάδα και τις εναλλακτικές καλλιέργειες που συμβάλλουν στην
    αύξηση της βιοποικιλότητας και την ανάδειξη του παλαιού φυτογενετικού υλικού. Η παραγωγή
    του ντοκουμέντου απαιτεί γυρίσματα στην ύπαιθρο, αρχειακή έρευνα, και εργασίες στούντιο
    (μοντάζ κλπ)
    Σκηνοθεσία ντοκυμαντέρ: Γιάννης Ισιδώρου, εικαστικός
    ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΠΙΩΝ
    Έκθεση επεξεργασμένων εικόνων αγροτικών τοπίων της Ελλάδας. Η παραγωγή του εικονικού
    υλικού είναι αποτέλεσμα έρευνας αρχείου σε αεροφωτογραφίες και αρχεία φωτογράφων,
    φωτογραφίσεις και ηλεκτρονική επεξεργασία των εικόνων, εκτυπώσεις και εκθεσιακή οργάνωση
    των εικόνων.
    Σχεδιασμός της έκθεσης: Κώστας Μανωλίδης, αρχιτέκτων
    ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ
    Oδηγός τυπωμένος σε αφίσες 70Χ100, για την διατροφική αυτάρκεια του μητροπολιτικού
    κάτοικου.
    Σχεδιασμός: Αλέξανδρος Ψυχούλης, εικαστικός
    ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΠΟΡΩΝ
    Μαρία Παπαδημητρίου, εικαστικός
    ΕΚΔΟΣΗ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥ
    Σχεδιασμός: Μιχάλης Παπαρούνης, εκδότης
    Επιμέλεια: Φοίβη Γιαννίση, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ζήσης Κοτιώνης
    Επιμέλεια οπτικού υλικού: Φοίβη Γιαννίση, Μαρία Παπαδημητρίου
    Μετάφραση: Κωνσταντίνος Ματσούκας
    ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ
    1. Έδαφος Η αρχιτεκτονική δεν είναι μόνο η ανέγερση κτηρίων. Αρχιτεκτονική είναι η
    ενεργοποίηση ενός ζωτικού χώρου. Τόσο το κτήριο και η πόλη όσο και το τοπίο και η ύπαιθρος
    είναι πεδία της. Ενεργοποιώ τον χώρο, ανοικτό και κλειστό, υπαίθριο και αστικό, δημιουργώντας
    και κατοικώντας, ποιώντας και πράττοντας. Στο έδαφος συναντώνται οι πρωταρχικές πράξεις
    μορφοποίησης: η ίδρυση και η εκχέρσωση, η ανέγερση και η καλλιέργεια (Heidegger, Casevitz).
    “Εκχερσώνω”, “καλλιεργώ”, “ιδρύω”, “ανεγείρω”, “κατοικώ μαζί” στις ινδοευρωπαικές γλώσσες
    εκπηγάζουν από την ίδια ρίζα. Η ίδια λέξη βρίσκεται κάτω από τις δραστηριότητες που
    εκ-πολιτίζουν τον χώρο και μαζί δημιουργούν την ανθρώπινη κοινότητα (Detienne). Ως εκ τούτου
    το σύνολο του ανθρώπινου εδάφους είναι το πεδίο που η αρχιτεκτονική οφείλει να διαχειρίζεται,
    αίροντας τους διαχωρισμούς πόλης και υπαίθρου, κτηρίων και φυτών εξαρχής και ακόμα
    περισσότερο σήμερα, με τους νέους όρους μητροπολιτικής κατοίκησης της μεταβιομηχανικής
    εποχής.
    2. Δικτύωση Στην σημερινή συνθήκη μητροπολιτικής κατοίκησης η καλλιέργεια επανεισάγεται
    στον αστικό χώρο σε ψήγματα σποράς στο αστικό έδαφος της ταράτσας, της βεράντας ή του
    κοινοτικού κήπου-περιβολιού, όπως και στις μεγάλες εκτάσεις των διάχυτων παρυφών των
    μητροπόλεων. Η διασπορά της καλλιέργειας στο αστικό έδαφος επανεισάγει τη γη στην πόλη
    δημιουργώντας νέους όρους αυτάρκειας. Ταυτόχρονα η ύπαιθρος, ενσωματώνει την πόλη μέσα
    από τις συνθήκες της παγκόσμιας επικοινωνιακής δικτύωσης. Η δικτύωση του εδάφους στο
    αστικό μόρφωμα και της επικοινωνίας στην ύπαιθρο αίρουν τους διαχωρισμούς αστικού και
    υπαίθριου. Η κατοίκηση της υπαίθρου δύναται σήμερα να συμμετέχει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι
    μέσω των δικτύων. Μπορεί επίσης να παράγει νέες συλλογικότητες που συνδέουν τις μικρές
    χωρικά προσδιορισμένες κοινότητες, με παγκόσμιες κοινότητες κοινών πολιτικών επιδιώξεων,
    ιδεών και πρακτικών, κατασκευάζοντας νέα επίπεδα πληροφόρησης, κυκλοφορίας και
    ανταλλαγής (M. Hardt & A. Negri)
    3. Επικονίαση Η οικονομική κρίση είναι τελικά κρίση του μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης και
    της συνεχούς μεγέθυνσης μέσα στο περιορισμένο οικουμενικό μέγεθος. Η ευθύνη της
    αρχιτεκτονικής, όπως και κάθε γνωσιακής πρακτικής, εντοπίζεται σήμερα στη σχέση ανάμεσα
    στην μεγέθυνση και τον περιορισμό, την παραγωγή και την επικοινωνιακή επιτελεστικότητα. Ο
    αγροτικός χώρος και ο χώρος της υπαίθρου εν γένει, προσδιορίζονται ως εξής: η παραγωγή στην
    κατεύθυνση της αειφορίας και η επιτελεστικότητα στην κατεύθυνση μίας νέας δυνατότητας
    επανακατοίκησης της υπαίθρου. Σήμερα γίνεται δυνατή η εννόηση μίας φυσικής μεταφοράς:
    στον κόσμο των μελισσών η παραγωγή του μελιού είναι λιγότερο σημαντική από την επικονίαση.
    Το παιχνίδι των μελισσών από άνθος σε άνθος, με αφορμή την παραγωγή και την συσσώρευση,
    είναι αυτό που κάνει δυνατή την αέναη αναπαραγωγή του κόσμου μέσα στον οποίον ζούμε
    (Cohn-Bendit).
    4. Διανομή Όπως στο ψηφιακό επίπεδο της πληροφορίας πραγματοποιείται συνεχής ανταλλαγή
    και επικοινωνία σε παγκόσμια κλίμακα, όπως πάντοτε για να παραμείνει ζωντανή η γνώση και να
    καρποφορήσει έπρεπε να κυκλοφορήσει και να γίνει αντικείμενο συνδιαλλαγής, έτσι και ο
    σπόρος σε όλη την διάρκεια ζωής της γης αλλά και της γεωργίας, από την νεολιθική εποχή έως
    σήμερα, ήταν αντικείμενο κυκλοφορίας και ανταλλαγής. Η ανάπτυξη και εξάπλωση της γεωργίας
    βασίστηκε στην μεταφορά και επαναφύτευση σπόρων σε νέο έδαφος.
    Η διανομή και κυκλοφορία του σπόρου (και όχι η αποθήκευσή του σε παγκόσμιες τράπεζες
    πατριαρχικού ελέγχου) είναι ο μόνος τρόπος φύλαξης του. Μέσα από την φυσική μεταφορά από
    αέρα, θάλασσα ή πουλιά (Gunn & Dennis) και την ανθρώπινη εκδοχή της δια του εμπορίου, της
    θαλάσσιας μεταφοράς ή της ανταλλαγής, ο σπόρος κυκλοφορεί, εισάγεται, φυτρώνει αβίαστα ή
    καλλιεργείται, μεταλλάσσεται και προσαρμόζεται, παραμένει ζωντανός, μορφοποιεί τον χώρο και
    επαναθεμελιώνει την τροφική αλυσσίδα.
    5. Εντοπιότητα Στο γενετικό πρόγραμμα του σπόρου περιλαμβάνεται όλη η διαδικασία της
    μεταμόρφωσής του. Η φύση ως ανάπτυξη, εξέλιξη και έκπτυξη (Heidegger), ως διαρκής
    μετασχηματισμός του όντος, όλα αυτά εγγράφονται στον σπόρο, ενώ ταυτόχρονα η εξέλιξη του
    είδους του συναρτάται με το συγκεκριμένο περιβάλλον της καλλιέργειάς του. Ο σπόρος
    ενσωματώνει την εντοπιότητα, εμπεριέχει την προσαρμογή στο ειδικό και το συγκεκριμένο:
    έδαφος, κλίμα, γεωγραφικό στίγμα, ανταγωνισμός και συμβίωση με τους υπόλοιπους φυτικούς
    και μη κατοίκους του συγκεκριμένου τόπου, όλα αυτά μορφοποιούν το φυτό δίνοντας την ειδική
    ποικιλία που εμπεριέχεται στον σπόρο. Οι ντόπιες ποικιλίες, άγριες και καλλιεργημένες,
    διατηρούνται in situ, στο φυσικό τους περιβάλλον, και εκφράζουν τον πλούτο του τόπου και την
    φυσική και πολιτισμική του ιστορία.
    6. Ποικιλία Όσο η εισαγωγή και έναρξη καλλιέργειας του σπόρου υπενθυμίζει μία συγκεκριμένη
    ιστορική στιγμή (νεολιθική καλλιέργεια, κατάκτηση της Αμερικής και διανομή στην Ευρώπη των
    ευρεθέντων νέων ειδών κλπ), τόσο η συνέχιση της καλλιέργειάς του, συνδεδεμένη με τον τόπο,
    αναδεικνύει την επιλογή του φυτού ως τμήμα του πολιτισμικού εποικοδομήματος του τόπου. Οι
    διαφορετικές του χρήσεις (διατροφή, θεραπεία, καλλωπισμός, λατρεία, φαρμακεία ευφορική,
    αφροδισιακή ή φονική) ανήκουν και εκφράζουν τα διαφορετικά πολιτισμικά πεδία που ιστορικά
    έχει αναπτύξει ο συγκεκριμένος τόπος. Η εξαφάνιση ενός φυτού συνεπάγεται και την εξαφάνιση
    όχι μόνο της συγκεκριμένης χρήσης του αλλά και ενός κομματιού της πολιτισμικής ιστορίας του
    τόπου. Η επικράτηση των μονοκαλλιεργειών, των μονοπωλιακών υβριδικών νέων σπόρων,
    ισοδυναμεί με αφαίρεση ελευθερίας (Raj Patel, Vandana Shiva): αφαιρεί από την διατροφική και
    όχι μόνο μνήμη των τόπων, πολύτιμα κομμάτια τους-μαρτυρίες που διασώθηκαν με την
    συλλογική βούληση και πρακτική, μέσα σε μεγάλες διάρκειες χρόνου.
    7. Μεταβολισμός Η αφαίρεση της μνήμης ως αφαίρεση πολιτισμικής ελευθερίας, εισάγει την
    άλλη πλευρά της καλλιέργειας ως πολιτισμού. Η καλλιέργεια της γης δεν είναι μόνο πολιτισμός
    λόγω εκχέρσωσης και μετατροπής του άγριου εδάφους σε δαμασμένο από τον άνθρωπο. Η
    καλλιέργεια της γης είναι πολιτισμική πρακτική γιατί συνδέεται επίσης με αποφάσεις επιλογής
    της χρήσης συγκεκριμένων φυτικών παραγώγων από την πλευρά της κοινότητας, ή κάποιων από
    τα μέλη της. Ο εκάστοτε (ανά τόπο, εποχή, κοινωνικό πλαίσιο) πολιτισμός της καλλιέργειας είναι
    λοιπόν πολιτισμός της διατροφής, του καλλωπισμού ή της φαρμακείας και αναπόφευκτα
    εκφράζει το πολιτισμικό φαντασιακό που αναφέρεται στο σώμα ή το πνεύμα και τις λειτουργίες
    τους. Η μορφοποίηση του εδάφους είναι μαζί και μορφοποίηση του ανθρώπινου μεταβολισμού με
    συγκεκριμένα ειδικά χαρακτηριστικά, είναι δημιουργία και προσφορά ύλης (τα φυτά και τα
    προιόντα τους) που συνεισφέρει σε όλες τις λειτουργίες του ανθρώπινου κατοικείν, ξεκινώντας
    από εκείνη της διατροφής και καταλήγοντας σε εκείνη του θανάτου.
    8. Ηδονισμός Η ποικιλία σε είδη και στις χρήσεις τους είναι σημαντική όσο και οι τρόποι της
    καλλιέργειας, επανεισάγοντας την ηδονιστική αντίληψη της ζωής (Επίκουρος) με διαφορετικούς
    όρους χρόνου και ποιότητας. Για ένα μεγάλο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού και ειδικότερα
    εκείνου που κατοικεί στον δυτικό κόσμο, ο ηδονισμός σήμερα συνδέεται με την ποσότητα και
    την ταχύτητα (Virilio) κατανάλωσης αγαθών, ειδικότερα αγαθών lifestyle. Ο χρόνος της
    επιβεβλημένης απόλαυσης είναι σύντομος. Ο άνθρωπος καταβροχθίζει ταχέως με βουλιμία
    αναλώνοντας αγορασμένα αγαθά διασκέδασης και προσωπικής προβολής. Ο σπόρος και η
    καλλιέργεια υπενθυμίζουν την απόλαυση ως αναμονή και διάρκεια. Ο ετήσιος χρόνος των
    εποχών, η κυκλική εναλλαγή των περιόδων με την αντιστοίχιση της κατάλληλης
    δραστηριότητας, φυτεύουν τον άνθρωπο ξανά στην γη ως ένα μεταξύ όλων των άλλων μελών
    της παγκόσμιας ζωής, του πόνου και της ηδονής της. Ο ηδονισμός της επιβράδυνσης (Kundera)
    θέτει σε κρίση το ανταγωνιστικό μοντέλο της δυτικής κοινωνίας, το οικονομικό και πολιτικό
    μοντέλο της συνεχούς ανάπτυξης.
    9. Συμβίωση Εκτός από τον πόλεμο (Ηράκλειτος), και η φιλία (Εμπεδοκλής) μπορεί να είναι η
    αρχή των πάντων. Αν στην δαρβίνεια εξέλιξη (Darwin) ο ανταγωνισμός είναι εκείνος που
    καθορίζει το είδος, σήμερα πλέον έχει επίσης εισαχθεί μία συμβιοτική αντίληψη της εξέλιξης (Μ
    argulis). Οι τρόποι δηλώνουν το είδος της ενέργειας, και η βιολογική καλλιέργεια με την
    αγρανάπαυση και την συντροφικότητα των καλλιεργούμενων ειδών μπορούν να ειδωθούν ως
    ένα μοντέλο συνύπαρξης των διαφόρων μορφών ζωής μέσα στον κόσμο. Συντροφικότητα
    καλλιεργούμενων ειδών: τα είδη “συν-τρέφονται”, αντλούν τροφή από την ίδια πηγή, το έδαφος,
    και οι διαφορές του τρόπου που το μεταβολίζουν βελτιώνουν όχι μόνον αυτό το κοινό έδαφος
    όπου ριζώνουν, αλλά και την απόδοση και την μορφή του καθενός ξεχωριστά. Η ένταξη του
    ανθρώπου στο τοπίο της γης με τα ζωντανά είδη της είναι επιτακτικό να ειδωθεί μέσα από
    τέτοιους όρους συντροφικότητας, βασισμένης στον αλληλοσεβασμό (Haraway) των ειδών.
    10. Τροφή-μαζί Η συμβίωση των ανθρώπων περνά μέσα από την παρασκευή και την κατανάλωση
    της τροφής. Το κοινό γεύμα ιδρύει την ανθρώπινη κοινότητα. Συν-τροφικότητα σημαίνει
    “τροφή-μαζί” και στην λατινική της εκδοχή εξειδικεύεται σε companion-ship, δηλαδή “ψωμί-μαζί”
    (Haraway). Οι άνθρωποι συναντιούνται μέσα στην τροφή και την προσφορά της. Συναντιούνται
    μεταξύ τους, συναντιούνται με τα υπόλοιπα όντα και μέσα από αυτά και τη γη. Ο σπόρος
    καταναλώνεται μαζί, ο σπόρος μαγειρεύεται από κοινού, το γεύμα προέρχεται από την
    καλλιέργεια του εδάφους και είναι καλλιέργεια ως πολιτισμός και μνήμη. Μέσα από την τροφή ο
    άνθρωπος έρχεται σε επαφή με το ζωντανό τοπίο και την ιστορία του, και η απόλαυση του
    φαγητού μαζί με το μαγείρεμά είναι ηδονές με διάρκεια και επανάληψη, όπως ο λόγος και η
    ανταλλαγή που υλοποιούνται στο κοινό γεύμα. Εντέλει η τροφή, ο σπόρος, είναι λόγος και ο
    λόγος είναι τροφή (Derrida). Μόνο η διανομή μπορεί να διαφυλάξει την ποικιλία και την
    ελευθερία, η διανομή είναι η μόνη φύλαξη που εγκαθιδρύει την κοινότητα. Η διανομή στο
    οικουμενικό επίπεδο είναι η μόνη λύση στο επισιτιστικό πρόβλημα και στο πρόβλημα της
    διάθεσης των φυσικών πόρων εν γένει ανάμεσα στα άτομα, τις κοινωνίες και τα είδη.
    Βιογραφικά Εθνικών Επιτρόπων - Επιμελητών
    Η Φοίβη Γιαννίση έχει γεννηθεί στην Αθήνα (1964) και είναι ποιήτρια και αρχιτέκτων (Ε.Μ.Π.
    :1988). Επίσης είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Λυών ΙΙ- Λυμιέρ (1994) στις Γλώσσες,
    Ιστορία και Πολιτισμούς των Αρχαίων Κόσμων Είναι Επίκουρος Καθηγήτρια στο Τμήμα
    Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Έχει δημοσιεύσει δύο βιβλία για την αρχαία
    ελληνική αρχιτεκτονική και την ποιητική και τέσσερα βιβλία ποίησης.
    Συμμετοχές σε εκθέσεις: Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών Μεσογείου, (Θεσσαλονίκη 1987),
    Μπιενάλε του Σάο Πάολο (ομάδα “Αστικό Κενό” 2007), Territual Paou, Πήλιο 2008, 10η Μπιεννάλε
    της Λυών(2009-2010), Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Ουγγαρίας (Βουδαπέστη 2010). Βιβλία: Architecture
    grecque classique. La construction de la modernité (Flammarion, Παρίσι: 2004, επίσης αγγλικά
    και γερμανικά) και Récits des voies. Chants et cheminements en Grèce archaïque, (Jérôme Millon,
    Γκρενόμπλ: 2006). Ποιητικά βιβλία: Αχινοί (Αθήνα: 1995, Ραμαζάνι: Αθήνα 1997, Θηλιές, Νεφέλη:
    Αθήνα 2005, Ομηρικά: Κέδρος: ΑΘήνα 2009). (e‐mail: fogianni@arch.uth.gr).
    Ο Ζήσης Κοτιώνης είναι διδάκτωρ αρχιτέκτων (ΕΜΠ 1994), καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων
    του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, όπου είναι Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής και Πρόεδρος
    του Τμήματος Αρχιτεκτόνων. Είναι συγγραφέας πέντε βιβλίων θεωρίας και ερμηνείας του
    τοπίου και της αρχιτεκτονικής και μιας συλλογής διηγημάτων. Διατηρεί γραφείο αρχιτεκτονικών
    μελετών στην Αθήνα και το Βόλο. Αρχιτεκτονικές μελέτες και έργα του έχουν δημοσιευτεί και
    έχουν εκτεθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στις αρχιτεκτονικές του πρακτικές
    περιλαμβάνονται δράσεις μέσα στην πόλη, εγκαταστάσεις και performances. Αρθρογραφεί σε
    εφημερίδες και περιοδικά.
    Ανάμεσα στις εκθέσεις που έχει συμμετάσχει είναι: Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών Μεσογείου,
    (Βαρκελώνη 1989), Διεθνής Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής (Κρακοβία, 1989), Europan (Μαδρίτη 1993),
    Μπιενάλε Ελληνικής Αρχιτεκτονικής (EIA, Αθήνα, 1995, 2002, 2006), Αθήνα Μητρόπολη κατά
    Λάθος” ( Αθήνα, Bios 2004), Έκθεση Αρχιτεκτονικού Έργου (Πάτρα 2006, 2009),”Dreamscapes
    (Αίθουσα Τέχνης Τζιόρτζιο Ντε Κίρικο, Βόλος 2004), Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας
    (2004 και 2006), Μπιενάλε του Σάο Πάολο (ομάδα “Αστικό Κενό” 2007),Territual Paou, Πήλιο 2008,
    «Διευρυμένες Οικολογίες», Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Ωδείο Αθηνών 2009, έκθεση
    αρχιτεκτονικού έργου, περ. «Δομές», 2010.
    Βιβλία του ιδίου: «Το Ερώτημα της Καταγωγής στο Έργο του Δημήτρη Πικιώνη», ΤΕΕ 1988, «44
    Ιστορίες της Αρχιτεκτονικής», Εκκρεμές 2001, «Η Τρέλα του Τόπου, Αρχιτεκτονική στο Ελληνικό
    Τοπίο», Εκκρεμές 2004, «Πες Πού Είναι η Αθήνα» Άγρα 2006, «Μορφοποιητική, Σωματικά
    Ενεργήματα στο Τοπίο», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Θεσσαλίας 2008, «Αποχαιρετισμοί»
    Εκκρεμές 2008 (συλλογή διηγημάτων). (e‐mail: zikotion@uth.gr).
    Σύντομα Βιογραφικά των Συμμετεχόντων
    Ορέστης Δαβίας
    Γεννήθηκε στο Graz, Αυστρία, το 1964. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα, Ελλάδα.
    Κώστας Μανωλίδης
    Γεννήθηκε στη Βέροια, Ελλάδα, το 1965. Ζεί και εργάζεται στον Βόλο, Ελλάδα.
    Γιάννης Ισιδώρου
    Γεννήθηκε στον Πειραιά, Ελλάδα, το 1969. Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα, Ελλάδα.
    Αλέξανδρος Ψυχούλης
    Γεννήθηκε στον Βόλο, Ελλάδα, το 1966. Ζεί και εργάζεται στον Βόλο και την Αθήνα, Ελλάδα.
    Μαρία Παπαδημητρίου
    Γεννήθηκε στην Αθήνα, Ελλάδα, το 1957. Ζεί και εργάζεται στον Βόλο και την Αθήνα, Ελλάδα.
    Συνεργάτες:
    Σχεδιασμός Κιβωτού: Φοίβη Γιαννίση, Ζήσης Κοτιώνης
    Κατασκευή Κιβωτού: Μιχάλης Γαβρίλος
    Συλλογή Φυτογενετικού Υλικού: Ορέστης Δαβίας, βιολόγος
    Σχεδιασμός Έκθεσης Αγροτικών Τοπίων: Κώστας Μανωλίδης, αρχιτέκτων
    Βίντεο και ηχητική εγκατάσταση: Γιάννης Ισιδώρου, εικαστικός
    Πληροφοριακός Σχεδιασμός: Αλέξανδρος Ψυχούλης, εικαστικός
    Σύμβουλος Eγκατάστασης : Μαρία Παπαδημητρίου, εικαστικός
    Επιμέλεια Καταλόγου: Φοίβη Γιαννίση, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Ζήσης Κοτιώνης
    Σχεδιασμός Καταλόγου: Μιχάλης Παπαρούνης, εκδότης
    Σχεδιασμός & Ανάπτυξη Ιστοσελίδας: Αλέξανδρος Ψυχούλης, Γιώργος Καλαούζης
    Yπεύθυνη προβολής και επικοινωνίας, Γραμματεία : Αλεξία Κατσίγερα
    Επικουρικοί Συντελεστές: Άννα Βάσωφ, Βάσια Λύρη, Θάλεια Μέλισσα, Άρτεμις
    Νικολοπούλου, Αλίνα Ορφανού, Νίκος Πλατσάς, Μιχάλης Σοφτάς, Νιόβη Ζαραμπούκα
    Χορηγός:
    Χορηγοί επικοινωνίας:
    Υποστηρικτές:

    + Visitados

    Loading
     

    Recibe por email